Lajme KLSH    
feature-top

Suplementi Pena Shqiptare/ Ergys Alushi: Ai dinte të të qetësonte. Kishte me vete ilaçin më të mirë në botë, humorin

Ergys Alushi rrëfen takimet e fundit me Muhamet Likon, vetëm 4 ditë para vdekjes Kur i tregova për shfaqjen e Estradës të të Rinjve dhe idenë time që ai të ngjitej në skenë bashkë me kolegët e tij për t’i përshëndetur aktorët e rinj të humorit, u tregua menjëherë i gatshëm. “Jam për në Itali për një kontroll rutinë të zemrës– më tha – por, për ty e shtyj shkuarjen për një ditë, se të kam të mirë dhe dua që të kesh sukses. Atë sukses që pate dhe me librin e Vasil Rucit”. Vetëm disa ditë më parë, bashkë me Afrimin dhe Agronin, ai ishte ndër të ftuarit specialë në promovimin e librit. Bashkë të tre kënduan dhe një parodi të vjetër, që ia kishin kënduar Vasilit në vitin 1984. Foli dhe aty me batutat e tij. “O Ergys e paç hallall, ia bëre librin Vasilit sa ishte gjallë”. Ndërsa mua më kishin përfshirë emocionet e mbarëvajtjes së ceremonisë së promovimit, Meti m’u afrua me një pjatë me meze në dorë dhe më tha “Hajde te vëllai, se unë ta di hallin që ke në këto momente, merre një gotë dhe shuaji pak emocionet dhe stresin”. E ashtu, larg vëmendjes e zhurmës së të ftuarve, i kthyem nga dy gota. Ai dinte të të qetësonte. Kishte me vete ilaçin më të mirë në botë, humorin. Të gjitha këto i kujtuam ditën që i tregova për shfaqjen dhe përgatitjet. Meti erdhi dhe në provat gjenerale një ditë para shfaqjes. Kishte qenë dhe një ditë më parë në prova. I pëlqeu. Më uroi. Bëri dhe vërejtje. Me kujdes dhe buzën në gaz, për të mos “fyer” asnjë nga ne. Në shfaqje erdhi bashkë me zonjën e tij dhe vajzën, Alkidën, që nuk i është ndarë skenës e babait që fare e vogël. Kur u ngjit në skenë, kush e kishte menduar se ajo do të ishte ngjitja e fundit. I takoi aktorët e rinj dhe qëndroi në krah të “pasardhësit”, të riut Blero Çipi. Kur i erdhi radha për të folur sipas skenarit, foli ashtu si fliste vetëm ai, thjesht e me buzën në gaz. Salla qeshte me të. E adhuronte. Uroi dhe dha këshilla. E fundit fare ishte këshilla që grupi i aktorëve të rinj të mos përçahej, ashtu si ndodh rëndom me grupet në art. Ajo natë ishte e paharruar për të gjithë ne. Edhe për Metin. “Do të vijë një ditë që do ta lë stafetën për t’u larguar gradualisht nga skena– më tha teksa po i thoshim njëri tjetrit natën e mirë – por, kur kjo fillon me një shfaqje të përgatitur nga ty, ndihem shumë herë më mirë, sepse te ty kam besim dhe të njoh mirë”. Këto fjalë më mbetën në mendje për ditët pas asaj nate, pa e menduar kurrë se pas lajmit për vdekjen tënde, do të ktheheshin në fjalët e tua amanet. Pas shfaqjes dhe kthimit nga Italia, e kishim caktuar që do të uleshim për hollësirat e fundit të detajeve nga jeta e tij, që do të publikohen në librin që prej një dy vjetësh kam nisur për jetën e 4 parodistëve të Vlorës. Libri është nga fundi ndaj dhe me Metin e parodistët e tjerë ishim duke folur dhe për ceremoninë e promovimit, të cilën e kam menduar për ta bërë në teatër, në skenën e tyre të dashur. Bashkë me librin, ata të katër të realizonin dhe një koncert modest recital me numrat e tyre më të mirë ndër vite. Por, Meti nuk do të jetë me ne fizikisht. Iku nga kjo jetë në mënyrën më të pamerituar. Zemra ia punoi pabesisht edhe pse vitet e fundit nuk i kishte të mira marrëdhëniet me të. E la pikërisht zemra. Ajo zemra e madhe që atë e karakterizonte. Zemra e mirë. Zemra plot humor e dhemburi. Zemra që rrahu deri në fund për artin e qytetit dhe gëzimin e qytetarëve të Vlorës. Artin që e deshe qysh i vogël, tek u ngjite për herë të parë në skenë fare fëmijë me një çifteli, për të kënduar këngën tënde të parë. Në fëmijërinë ku ndodhte shpesh që kur babai yt i binte violinës kërkonte dhe ndihmën e Metit të vogël, të cilit ia fiksonte gishtat e njërës dorë mbi tela dhe dorën tjetër i kërkonte të mbante ritmin. Krijohej një duet me violinë e çifteli, mbrëmje që Metit i pëlqenin shumë dhe i nxisnin ëndrrat me skena të mëdha e me shumë spektatorë përpara. Dhe ëndrra do t’i realizohej shumë shpejt. Në vitin 1969 shkoi të punonte në Uzinën e Poliçanit si marangoz. Në zdrukthuari kishte shefin e repartit, Kristo Dralo, i cili shkruante material humoristike për Metin kur bëhej festivali i estradave të repartit të uzinës. Atje punoi dy vjet dhe në vitin 1971 kthehet në Vlorë me punën në përpunim druri, aty Meti shquhej jo vetëm si punëtor i dalluar por edhe si parodist në festivalet e estradave të qendrave të punës. Më vonë Meti filloi si amator në estradën profesioniste dhe në vitin 1978 këtë imitim e interpretoi në njërën nga premierat e estradës profesioniste me titull “Me syrin tonë” me regji të Luftar Veshit, libreti Flamur Laro dhe Gafur Shameti. Parodia e parë në estradën profesioniste ishte “I gjori Demo, Zavalli Demo” me interpretim të Afrim Agalliut, ku Meti imitonte me gojë një kaba me violinë nën drejtimin e orkestrës dhe shoqëronte Afrimin. Pas kësaj ai do të bashkohej në katërshen e famshme që bëri histori në artin e Vlorës dhe atë Shqiptar, duke mbetur në histori me emrin “4 parodistët e Vlorës” Ndahet nga jeta humoristi i famshëm vlonjat/ Presidenti: Iku një artist i madh!   Ditën e sotme u nda papritur nga jeta në moshën 64-vjeçare aktori i njohur, pjesë e parodistëve të Vlorës, Muhamet Liko. Ngjarja e rëndë që shokoi mbarë vendin ka sjellë edhe reagimin e presidentit të Republikës Ilir Meta. Përmes një mesazhi në rrjetet sociale, kreu i shtetit shpreh dhimbjen për këtë humbje të madhe. Postimi i presidentit Meta: “Me hidhërim mësova lajmin e trishtë të ndarjes nga jeta të aktorit të spikatur të humorit shqiptar, njërit prej parodistëve më të dashur të Vlorës, Muhamet Liko. Ashtu si për të gjithë artdashësit dhe simpatizantët e Tij të panumërt, kjo humbje e parakohshme dhe e pazëvendësueshme më ka prekur thellë. Mjeshtri i Madh i skenës, Muhamet Liko do të mbahet mend përherë për paroditë, skeçet, humorin karakteristik e rolet gazmore, nëpërmjet të cilave jo vetëm falte momente të pashlyera argëtimi, por njëkohësisht stigmatizonte me plot mençuri plagët sociale të shoqërisë shqiptare. Duke ndarë dhimbjen e thellë për humbjen e këtij artisti të madh, i përcjell ngushëllimet më të sinqerta bashkëshortes dhe fëmijëve, të afërmve dhe gjithë bashkëpunëtorëve të Tij. I paharruar do të mbetesh parodisti ynë i dashur! Agim Çiraku Botues i “Telegraf” dhe ZV/Kryetar i Shoqatës “Labëria” Ndarja para kohe nga jeta e parodistit të shquar të Vlorës, Muhamet Liko, përbën një humbje të madhe për artin dhe kulturën kombëtare. Si mik i Muhametit por edhe si vlonjat i shpreh ngushëllimet më të sinqerta familjes dhe të afërmve. I paharruar qoftë kujtimi i mikut tonë të dashur! Bujar Leskaj Kryetar i KLSH -Ish-Deputet i Kuvendit të Shqipërisë për Vlorën Lajmi për ndarjen nga jeta i ikonës së kulturës vlonjate ishte tepër pikëllues. Miqësia e hershme por edhe projektet që kishim planifikuar për ditët në vijim më kanë lënë pa fjalë dhe më krijuan trishtim të madh. Ngushëllime familjes! Lamtumirë miku imë i shenjtë.
feature-top

Lamtumirë/ Ergys Alushi: Muhamet Liko kishte me vete ilaçin më të mirë në botë, humorin

Ergys Alushi rrëfen takimet e fundit me Muhamet Likon, vetëm 4 ditë para vdekjes Ai dinte të të qetësonte. Kishte me vete ilaçin më të mirë në botë, humorin   Nga Ergys Alushi Kur i tregova për shfaqjen e Estradës të të Rinjve dhe idenë time që ai të ngjitej në skenë bashkë me kolegët e tij për t’i përshëndetur aktorët e rinj të humorit, u tregua menjëherë i gatshëm. “Jam për në Itali për një kontroll rutinë të zemrës– më tha – por, për ty e shtyj shkuarjen për një ditë, se të kam të mirë dhe dua që të kesh sukses. Atë sukses që pate dhe me librin e Vasil Rucit”. Vetëm disa ditë më parë, bashkë me Afrimin dhe Agronin, ai ishte ndër të ftuarit specialë në promovimin e librit. Bashkë të tre kënduan dhe një parodi të vjetër, që ia kishin kënduar Vasilit në vitin 1984. Foli dhe aty me batutat e tij. “O Ergys e paç hallall, ia bëre librin Vasilit sa ishte gjallë”. Ndërsa mua më kishin përfshirë emocionet e mbarëvajtjes së ceremonisë së promovimit, Meti m’u afrua me një pjatë me meze në dorë dhe më tha “Hajde te vëllai, se unë ta di hallin që ke në këto momente, merre një gotë dhe shuaji pak emocionet dhe stresin”. E ashtu, larg vëmendjes e zhurmës së të ftuarve, i kthyem nga dy gota. Ai dinte të të qetësonte. Kishte me vete ilaçin më të mirë në botë, humorin. Të gjitha këto i kujtuam ditën që i tregova për shfaqjen dhe përgatitjet. Meti erdhi dhe në provat gjenerale një ditë para shfaqjes. Kishte qenë dhe një ditë më parë në prova. I pëlqeu. Më uroi. Bëri dhe vërejtje. Me kujdes dhe buzën në gaz, për të mos “fyer” asnjë nga ne. Në shfaqje erdhi bashkë me zonjën e tij dhe vajzën, Alkidën, që nuk i është ndarë skenës e babait që fare e vogël. Kur u ngjit në skenë, kush e kishte menduar se ajo do të ishte ngjitja e fundit. I takoi aktorët e rinj dhe qëndroi në krah të “pasardhësit”, të riut Blero Çipi. Kur i erdhi radha për të folur sipas skenarit, foli ashtu si fliste vetëm ai, thjesht e me buzën në gaz. Salla qeshte me të. E adhuronte. Uroi dhe dha këshilla. E fundit fare ishte këshilla që grupi i aktorëve të rinj të mos përçahej, ashtu si ndodh rëndom me grupet në art. Ajo natë ishte e paharruar për të gjithë ne. Edhe për Metin. “Do të vijë një ditë që do ta lë stafetën për t’u larguar gradualisht nga skena– më tha teksa po i thoshim njëri tjetrit natën e mirë – por, kur kjo fillon me një shfaqje të përgatitur nga ty, ndihem shumë herë më mirë, sepse te ty kam besim dhe të njoh mirë”. Këto fjalë më mbetën në mendje për ditët pas asaj nate, pa e menduar kurrë se pas lajmit për vdekjen tënde, do të ktheheshin në fjalët e tua amanet. Pas shfaqjes dhe kthimit nga Italia, e kishim caktuar që do të uleshim për hollësirat e fundit të detajeve nga jeta e tij, që do të publikohen në librin që prej një dy vjetësh kam nisur për jetën e 4 parodistëve të Vlorës. Libri është nga fundi ndaj dhe me Metin e parodistët e tjerë ishim duke folur dhe për ceremoninë e promovimit, të cilën e kam menduar për ta bërë në teatër, në skenën e tyre të dashur. Bashkë me librin, ata të katër të realizonin dhe një koncert modest recital me numrat e tyre më të mirë ndër vite. Por, Meti nuk do të jetë me ne fizikisht. Iku nga kjo jetë në mënyrën më të pamerituar. Zemra ia punoi pabesisht edhe pse vitet e fundit nuk i kishte të mira marrëdhëniet me të. E la pikërisht zemra. Ajo zemra e madhe që atë e karakterizonte. Zemra e mirë. Zemra plot humor e dhemburi. Zemra që rrahu deri në fund për artin e qytetit dhe gëzimin e qytetarëve të Vlorës. Artin që e deshe qysh i vogël, tek u ngjite për herë të parë në skenë fare fëmijë me një çifteli, për të kënduar këngën tënde të parë. Në fëmijërinë ku ndodhte shpesh që kur babai yt i binte violinës kërkonte dhe ndihmën e Metit të vogël, të cilit ia fiksonte gishtat e njërës dorë mbi tela dhe dorën tjetër i kërkonte të mbante ritmin. Krijohej një duet me violinë e çifteli, mbrëmje që Metit i pëlqenin shumë dhe i nxisnin ëndrrat me skena të mëdha e me shumë spektatorë përpara. Dhe ëndrra do t’i realizohej shumë shpejt. Në vitin 1969 shkoi të punonte në Uzinën e Poliçanit si marangoz. Në zdrukthuari kishte shefin e repartit, Kristo Dralo, i cili shkruante material humoristike për Metin kur bëhej festivali i estradave të repartit të uzinës. Atje punoi dy vjet dhe në vitin 1971 kthehet në Vlorë me punën në përpunim druri, aty Meti shquhej jo vetëm si punëtor i dalluar por edhe si parodist në festivalet e estradave të qendrave të punës. Më vonë Meti filloi si amator në estradën profesioniste dhe në vitin 1978 këtë imitim e interpretoi në njërën nga premierat e estradës profesioniste me titull “Me syrin tonë” me regji të Luftar Veshit, libreti Flamur Laro dhe Gafur Shameti. Parodia e parë në estradën profesioniste ishte “I gjori Demo, Zavalli Demo” me interpretim të Afrim Agalliut, ku Meti imitonte me gojë një kaba me violinë nën drejtimin e orkestrës dhe shoqëronte Afrimin. Pas kësaj ai do të bashkohej në katërshen e famshme që bëri histori në artin e Vlorës dhe atë Shqiptar, duke mbetur në histori me emrin “4 parodistët e Vlorës” Presidenti Meta: Iku një artist i madh!   Ditën e sotme u nda papritur nga jeta në moshën 64-vjeçare aktori i njohur, pjesë e parodistëve të Vlorës, Muhamet Liko. Ngjarja e rëndë që shokoi mbarë vendin ka sjellë edhe reagimin e presidentit të Republikës Ilir Meta. Përmes një mesazhi në rrjetet sociale, kreu i shtetit shpreh dhimbjen për këtë humbje të madhe. Postimi i presidentit Meta: “Me hidhërim mësova lajmin e trishtë të ndarjes nga jeta të aktorit të spikatur të humorit shqiptar, njërit prej parodistëve më të dashur të Vlorës, Muhamet Liko. Ashtu si për të gjithë artdashësit dhe simpatizantët e Tij të panumërt, kjo humbje e parakohshme dhe e pazëvendësueshme më ka prekur thellë. Mjeshtri i Madh i skenës, Muhamet Liko do të mbahet mend përherë për paroditë, skeçet, humorin karakteristik e rolet gazmore, nëpërmjet të cilave jo vetëm falte momente të pashlyera argëtimi, por njëkohësisht stigmatizonte me plot mençuri plagët sociale të shoqërisë shqiptare. Duke ndarë dhimbjen e thellë për humbjen e këtij artisti të madh, i përcjell ngushëllimet më të sinqerta bashkëshortes dhe fëmijëve, të afërmve dhe gjithë bashkëpunëtorëve të Tij. I paharruar do të mbetesh parodisti ynë i dashur! Agim Çiraku Botues i “Telegraf” dhe ZV/Kryetar i Shoqatës “Labëria” Ndarja para kohe nga jeta e parodistit të shquar të Vlorës, Muhamet Liko, përbën një humbje të madhe për artin dhe kulturën kombëtare. Si mik i Muhametit por edhe si vlonjat i shpreh ngushëllimet më të sinqerta familjes dhe të afërmve. I paharruar qoftë kujtimi i mikut tonë të dashur! Bujar Leskaj Kryetar i KLSH -Ish-Deputet i Kuvendit të Shqipërisë për Vlorën Lajmi për ndarjen nga jeta i ikonës së kulturës vlonjate ishte tepër pikëllues. Miqësia e hershme por edhe projektet që kishim planifikuar për ditët në vijim më kanë lënë pa fjalë dhe më krijuan trishtim të madh. Ngushëllime familjes! Lamtumirë miku imë i shenjtë.
feature-top

Kontributi i Lepenicës për LANÇ

Hysni Lepenica, vendi që zë në historinë e popullit shqiptar Nga Enver Memishaj Kush është Hysni Lepenica (1900- 1943) Komandant dhe udhëheqës i rëndësishëm i Luftës Antifashiste, firmëtar i Marrëveshjes së Mukjes, 1 – 2 gusht 1943, anëtar i “Komitetit për Shpëtimin e Shqipërisë”, komitet që doli nga kjo Marrëveshje, Komandant i Përgjithshëm i Fuqive të Ballit Kombëtar, Dëshmor i Atdheut, dekoruar pas vitit 1990 nga presidenti Sali Berisha, presidenti Alfred Moisiu dhe së fundi nga presidenti Bujar Nishani ”Nder i Kombit Shqiptar” Me rastin e 100-vjetorit të lindjes së Hysni Lepenicës, në vitin 2000, botova librin “Hysni Lepenica, Komandant i Përgjithshëm i Fuqive të Ballit Kombëtar”, Vëllimi I, dokumente, këngë, kujtime dhe rrëfime. Recenca e librit nga prof. dr. Beqir Meta akademist, prof. dr. Muharrem Dezhgiu, Instituti i Historisë dhe prof. dr. Hysni Myzyri. Këtë vit sapo ka dalë në qarkullim vëllimi i dytë  “Hysni Lepenica, vendi që zë në historinë e popullit shqiptar”. Formati 24 x 17, faqe 740. Ky vëllim është një studim i plotë, shterues, mbi jetën dhe veprimtarinë  atdhetare të Hysni Lepenicës me materiale dhe dokumente te reja dhe nuk përfshin asgjë nga ato materiale dhe dokumente qe janë botuar në vëllimin e parë. –     Konsulenca historike nga dr. Bujar Leskaj, ish-deputet, ish-ministër dhe sot Kryetar i Kontrollit të Lartë të Shtetit Recenca nga prof. dr. Eshref Ymeri anëtar i Akademisë së Shkencave Shqiptaro-Amerikane dhe dr. Nuri Dragoi, me një vlerësim për figurën e Hysni Lepenicës nga prof. dr. Paskal Milo. Përkthimet: nga italishtja Etleva Memishaj – Kashau dhe Denada Sejdiaj, nga frëngjishtja: dr. Kujtim Nuro. Kopertina: Piktor i Popullit, Skënder Kamberi. Vëllimi i dytë në fund ka edhe treguesin e lëndës të vëllimit të parë.   Libri hapet me fjalët e Naim Frashërit: “Nxirr të vërtetën në shesh, paskëtaj të mbretërojë / Errësira të përndahet, gënjeshtra të pushojë.( “Bagëti e Bujqësia”, Bukuresht, më 5 të majit 1886) Si hyrje janë kujtimet e anëtarëve të Komitetit Qendror të Ballit Kombëtar: Faik Quku, Kol Tromara, Ali Këlcyra dhe Hasan Dosti mbi çetat e para të Ballit Kombëtar. Kapitulli i parë i librit merr në studim jetën dhe veprimtarinë atdhetare të Hysni Lepenicës, një kapitull më vete është: “Hysni Lepenica gjatë Luftës së Dytë Botërore” dhe vazhdon, luftërat në të cilat ka luftuar ose komanduar Hysni Lepenica, beteja e Gërhotit, konkluzione: Vendi që zë Hysni Lepenica në historinë e popullit shqiptar dhe mbyllet me kapitullin: “Mbrojtja e figurës së Hysni Lepenicës”, po ashtu është trajtuar vatra atdhetare ku lindi dhe u edukua. Në libër janë botuar edhe kujtimet e 29 bashkëluftëtarëve të Hysni Lepenicës, po ashtu janë dhënë njoftime për 114 personazhe historikë që përmenden në këtë libër. Po këtë vit sapo ka dalë në qarkullim edhe vëllimi i tretë “ Hysni Lepenica, dokumente dhe Bibliografi”, formati 24 x 17, faqe 380, që përmbledh dokumente mbi jetën dhe veprimtarinë atdhetare të Hysni Lepenicës dhe bibliografinë. Dokumentet e botuara në këtë libër, janë renditur sipas rendit kronologjik. Në dokumente nuk janë përfshirë: Trakte dhe publikime të Ballit Kombëtar gjatë Luftës 1939 – 1944, pasi ato janë botuar të plota në librin: Enver Lepenica “Parti Komuniste apo Parti Terroriste”, Triptik, Tiranë 2013 Këngë, poezi dhe vjersha popullore, kushtuar Hysni Lepenicës, pasi ato janë botuar të plota në librin Enver Lepenica “Himne, këngë dhe marshe patriotike të Ballit Kombëtar”, Tiranë 2017 Në bibliografi, pasi jepet saktësisht vepra, e cila është shfrytëzuar për të tre vëllimet, jepen faqet ku citohet ose flitet për Hysni Lepenica, me qëllim që libri t’u shërbejë të gjitha shtresave të popullsisë që nga njerëzit e thjeshtë deri te profesorët e universitetit. Studimit mbi jetën dhe veprimtarinë atdhetare të Hysni Lepenicës,  në tre vëllime dhe major Ahmet Lepenicës  (“Major Ahmet Lepenica Komandant i Përgjithshëm i Trupave Kombëtare në Luftën e Vlorës, 1920”) u kam kushtuar gjithë jetën time. Jam krenar që munda të nxjerr në dritë shërbimet e shquara që këta dy burra i sollën atdheut tonë, në kohë shumë të vështira. Mbi bazën e veprave të mia ata zunë vendin e merituar në historinë e popullit shqiptar, morën vlerësimet dhe dekoratat më ta larta prej  presidentëve të Republikës së Shqipërisë. Jam krenar që ata patriotë të shquar i vendosa në piedestalin e munguar dhe të merituar. Lexuesi shqiptar do t’i  gjejë këto libra në libraritë e Tiranës dhe të Vlorës dhe në bibliotekat e këtyre qyteteve. Shqiptarët e interesuar jashtë kufijëve të atdheut mund t’i porositin librat në këtë adresë: ofrimi i shërbimeve nëpërmjet faqes online: ShtepiaeLibrit.com Libraria ShtepiaeLibrit.com: Rruga Nikolla Jorga, Shkalla 9, Kati i Tretë Tirana, Albania Email: [email protected]; Cel:  Gjergji 0662050438 / Elvisi – 0686052510

Lexo më shumë >>

gazetatelegraf

Suplementi Pena Shqiptare/ Ergys Alushi: Ai dinte të të qetësonte. Kishte me vete ilaçin më të mirë në botë, humorin

31 May 2019, nga: gazetatelegraf
Ergys Alushi rrëfen takimet e fundit me Muhamet Likon, vetëm 4 ditë para vdekjes Kur i tregova për shfaqjen e Estradës të të Rinjve dhe idenë time që ai të ngjitej në skenë bashkë me kolegët e tij për t’i përshëndetur aktorët e rinj të humorit, u tregua menjëherë i gatshëm. “Jam për në Itali për një kontroll rutinë të zemrës– më tha – por, për ty e shtyj shkuarjen për një ditë, se të kam të mirë dhe dua që të kesh sukses. Atë sukses që pate dhe me librin e Vasil Rucit”. Vetëm disa ditë më parë, bashkë me Afrimin dhe Agronin, ai ishte ndër të ftuarit specialë në promovimin e librit. Bashkë të tre kënduan dhe një parodi të vjetër, që ia kishin kënduar Vasilit në vitin 1984. Foli dhe aty me batutat e tij. “O Ergys e paç hallall, ia bëre librin Vasilit sa ishte gjallë”. Ndërsa mua më kishin përfshirë emocionet e mbarëvajtjes së ceremonisë së promovimit, Meti m’u afrua me një pjatë me meze në dorë dhe më tha “Hajde te vëllai, se unë ta di hallin që ke në këto momente, merre një gotë dhe shuaji pak emocionet dhe stresin”. E ashtu, larg vëmendjes e zhurmës së të ftuarve, i kthyem nga dy gota. Ai dinte të të qetësonte. Kishte me vete ilaçin më të mirë në botë, humorin. Të gjitha këto i kujtuam ditën që i tregova për shfaqjen dhe përgatitjet. Meti erdhi dhe në provat gjenerale një ditë para shfaqjes. Kishte qenë dhe një ditë më parë në prova. I pëlqeu. Më uroi. Bëri dhe vërejtje. Me kujdes dhe buzën në gaz, për të mos “fyer” asnjë nga ne. Në shfaqje erdhi bashkë me zonjën e tij dhe vajzën, Alkidën, që nuk i është ndarë skenës e babait që fare e vogël. Kur u ngjit në skenë, kush e kishte menduar se ajo do të ishte ngjitja e fundit. I takoi aktorët e rinj dhe qëndroi në krah të “pasardhësit”, të riut Blero Çipi. Kur i erdhi radha për të folur sipas skenarit, foli ashtu si fliste vetëm ai, thjesht e me buzën në gaz. Salla qeshte me të. E adhuronte. Uroi dhe dha këshilla. E fundit fare ishte këshilla që grupi i aktorëve të rinj të mos përçahej, ashtu si ndodh rëndom me grupet në art. Ajo natë ishte e paharruar për të gjithë ne. Edhe për Metin. “Do të vijë një ditë që do ta lë stafetën për t’u larguar gradualisht nga skena– më tha teksa po i thoshim njëri tjetrit natën e mirë – por, kur kjo fillon me një shfaqje të përgatitur nga ty, ndihem shumë herë më mirë, sepse te ty kam besim dhe të njoh mirë”. Këto fjalë më mbetën në mendje për ditët pas asaj nate, pa e menduar kurrë se pas lajmit për vdekjen tënde, do të ktheheshin në fjalët e tua amanet. Pas shfaqjes dhe kthimit nga Italia, e kishim caktuar që do të uleshim për hollësirat e fundit të detajeve nga jeta e tij, që do të publikohen në librin që prej një dy vjetësh kam nisur për jetën e 4 parodistëve të Vlorës. Libri është nga fundi ndaj dhe me Metin e parodistët e tjerë ishim duke folur dhe për ceremoninë e promovimit, të cilën e kam menduar për ta bërë në teatër, në skenën e tyre të dashur. Bashkë me librin, ata të katër të realizonin dhe një koncert modest recital me numrat e tyre më të mirë ndër vite. Por, Meti nuk do të jetë me ne fizikisht. Iku nga kjo jetë në mënyrën më të pamerituar. Zemra ia punoi pabesisht edhe pse vitet e fundit nuk i kishte të mira marrëdhëniet me të. E la pikërisht zemra. Ajo zemra e madhe që atë e karakterizonte. Zemra e mirë. Zemra plot humor e dhemburi. Zemra që rrahu deri në fund për artin e qytetit dhe gëzimin e qytetarëve të Vlorës. Artin që e deshe qysh i vogël, tek u ngjite për herë të parë në skenë fare fëmijë me një çifteli, për të kënduar këngën tënde të parë. Në fëmijërinë ku ndodhte shpesh që kur babai yt i binte violinës kërkonte dhe ndihmën e Metit të vogël, të cilit ia fiksonte gishtat e njërës dorë mbi tela dhe dorën tjetër i kërkonte të mbante ritmin. Krijohej një duet me violinë e çifteli, mbrëmje që Metit i pëlqenin shumë dhe i nxisnin ëndrrat me skena të mëdha e me shumë spektatorë përpara. Dhe ëndrra do t’i realizohej shumë shpejt. Në vitin 1969 shkoi të punonte në Uzinën e Poliçanit si marangoz. Në zdrukthuari kishte shefin e repartit, Kristo Dralo, i cili shkruante material humoristike për Metin kur bëhej festivali i estradave të repartit të uzinës. Atje punoi dy vjet dhe në vitin 1971 kthehet në Vlorë me punën në përpunim druri, aty Meti shquhej jo vetëm si punëtor i dalluar por edhe si parodist në festivalet e estradave të qendrave të punës. Më vonë Meti filloi si amator në estradën profesioniste dhe në vitin 1978 këtë imitim e interpretoi në njërën nga premierat e estradës profesioniste me titull “Me syrin tonë” me regji të Luftar Veshit, libreti Flamur Laro dhe Gafur Shameti. Parodia e parë në estradën profesioniste ishte “I gjori Demo, Zavalli Demo” me interpretim të Afrim Agalliut, ku Meti imitonte me gojë një kaba me violinë nën drejtimin e orkestrës dhe shoqëronte Afrimin. Pas kësaj ai do të bashkohej në katërshen e famshme që bëri histori në artin e Vlorës dhe atë Shqiptar, duke mbetur në histori me emrin “4 parodistët e Vlorës” Ndahet nga jeta humoristi i famshëm vlonjat/ Presidenti: Iku një artist i madh!   Ditën e sotme u nda papritur nga jeta në moshën 64-vjeçare aktori i njohur, pjesë e parodistëve të Vlorës, Muhamet Liko. Ngjarja e rëndë që shokoi mbarë vendin ka sjellë edhe reagimin e presidentit të Republikës Ilir Meta. Përmes një mesazhi në rrjetet sociale, kreu i shtetit shpreh dhimbjen për këtë humbje të madhe. Postimi i presidentit Meta: “Me hidhërim mësova lajmin e trishtë të ndarjes nga jeta të aktorit të spikatur të humorit shqiptar, njërit prej parodistëve më të dashur të Vlorës, Muhamet Liko. Ashtu si për të gjithë artdashësit dhe simpatizantët e Tij të panumërt, kjo humbje e parakohshme dhe e pazëvendësueshme më ka prekur thellë. Mjeshtri i Madh i skenës, Muhamet Liko do të mbahet mend përherë për paroditë, skeçet, humorin karakteristik e rolet gazmore, nëpërmjet të cilave jo vetëm falte momente të pashlyera argëtimi, por njëkohësisht stigmatizonte me plot mençuri plagët sociale të shoqërisë shqiptare. Duke ndarë dhimbjen e thellë për humbjen e këtij artisti të madh, i përcjell ngushëllimet më të sinqerta bashkëshortes dhe fëmijëve, të afërmve dhe gjithë bashkëpunëtorëve të Tij. I paharruar do të mbetesh parodisti ynë i dashur! Agim Çiraku Botues i “Telegraf” dhe ZV/Kryetar i Shoqatës “Labëria” Ndarja para kohe nga jeta e parodistit të shquar të Vlorës, Muhamet Liko, përbën një humbje të madhe për artin dhe kulturën kombëtare. Si mik i Muhametit por edhe si vlonjat i shpreh ngushëllimet më të sinqerta familjes dhe të afërmve. I paharruar qoftë kujtimi i mikut tonë të dashur! Bujar Leskaj Kryetar i KLSH -Ish-Deputet i Kuvendit të Shqipërisë për Vlorën Lajmi për ndarjen nga jeta i ikonës së kulturës vlonjate ishte tepër pikëllues. Miqësia e hershme por edhe projektet që kishim planifikuar për ditët në vijim më kanë lënë pa fjalë dhe më krijuan trishtim të madh. Ngushëllime familjes! Lamtumirë miku imë i shenjtë.

Lexo më shumë >>